Tętniak aorty brzusznej: terapia wewnątrznaczyniowa vs. operacja otwarta

tło

Planowa operacja naprawcza tętniaka aorty brzusznej może zapobiec pęknięciu aorty, a tym samym zapobiec śmierci. Do lat 90. zabieg wykonywany był wyłącznie metodą otwartej operacji (OOP). Jest to jednak związane ze śmiertelnością okołooperacyjną. Wprowadzenie endowaskularnej terapii tętniaka (EAT), w której stent jest wprowadzany do aorty za pomocą cewnika pachwinowego i mostkuje tętniaka, pozwala uniknąć ryzyka chirurgicznego, a tym samym śmiertelności okołooperacyjnej.

Dostępne są już dwa badania europejskie, EVAR-1 (Wielka Brytania Endovascular Aneurysm Repair Trial 1) i DREAM (Dutch Randomized Endovascular Aneurysm Management), dotyczące śmiertelności okołooperacyjnej i długoterminowej. Wskazują one na zwiększoną śmiertelność długoterminową podczas wykonywania EAT w porównaniu z OOP.

Ustalanie celów

Badania z randomizacją wykazały, że EAT obniża śmiertelność okołooperacyjną w porównaniu z oOP. Jednak po kilku latach śmiertelność pooperacyjna nadmiernie wzrasta. Jeśli śmiertelność będzie rosła w dłuższej perspektywie, EAT byłby gorszy od otwartej operacji. Dlatego konieczna jest długoterminowa obserwacja pacjenta. Pacjenci w badaniu OVAR (Veterans Affairs [VA] Open versus Endovascular Repair) byli obserwowani przez dłuższy okres 14 lat [1]. Pierwszorzędowym punktem końcowym badania była zatem śmiertelność z jakiejkolwiek przyczyny w przedłużonym okresie obserwacji.

metodologia

W badaniu wzięło udział 881 pacjentów z tętniakiem aorty brzusznej, którzy kwalifikowali się do planowego leczenia tętniaka metodą wewnątrznaczyniową lub otwartą. Nie byłeś w stanie zagrożenia życia. Pacjentów przydzielono losowo w stosunku 1: 1 do dwóch metod operacyjnych (444 pacjentów wewnątrznaczyniowych vs. 437 pacjentów otwartych) i obserwowano przez 14 lat.

Wyniki

W całym okresie obserwacji wskaźnik przeżycia długoterminowego pacjentów z EAT był porównywalny z pacjentami, u których wykonano OOP. Dlatego pierwszorzędowy punkt końcowy, całkowita śmiertelność, nie różnił się. 302 pacjentów zmarło w grupie EAT w porównaniu z 306 pacjentami w grupie oOP. Wydaje się, że grupa EAT miała wyższy wskaźnik przeżywalności we wczesnych latach pooperacyjnych od pierwszego do czwartego i późnych latach od 8 do 14. Nie było to jednak znaczące. Jednak w latach od czwartego do ósmego była zwykle gorsza niż metoda oOP.

Pokazano następujące dodatkowe wyniki:

  • Zgony związane z tętniakiem: EAT: 12 (2,7%) zgonów vs. oOP: 16 (3,7%), p = 0,61
  • Pęknięcie tętniaka: EAT: 7 pacjentów (1,6%) vs.OOP: 1 (0,2%)
  • Zgon z powodu przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP): EAT: 5,4% pacjentów vs.OOP: 8,2%
  • Pomimo większej ekspozycji na promieniowanie jonizujące nie było różnic w liczbie zgonów z powodu raka
  • W grupie EAT wykonano 193 wtórnych procedur terapeutycznych u 117 pacjentów, co jest liczbą istotnie większą niż w grupie oOP z 116 procedurami u 85 pacjentów (p = 0,04). Sama liczba pacjentów również znacznie się zwiększa (EAT: 26,7% pacjentów vs OOP: 19,8%;).

Wniosek

Metoda terapeutyczna (wewnątrznaczyniowa vs. otwarta) nie ma wpływu na ogólną śmiertelność w perspektywie długoterminowej. Zgodnie z badaniem EVAR-1, EAT przewyższał operację otwartą pod względem śmiertelności we wczesnych latach. Jednak długoterminowe obserwacje pokazują sprzeczne wyniki. W badaniach europejskich minimalnie inwazyjna terapia cewnikowa była gorsza w dłuższej perspektywie. Obecne badanie wykazało również, że pacjenci z grupy EAT znacznie częściej musieli przechodzić terapię wtórną.

!-- GDPR -->