Zaostrzenie POChP: ocena ryzyka w praktyce

tło

Znaczenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) jako głównej przyczyny zachorowalności i śmiertelności w Ameryce Północnej i Europie rośnie od lat. Ostre pogorszenie choroby (zaostrzenia) to stany nagłe wymagające szybkiej interwencji terapeutycznej, ponieważ przyczyniają się do dalszego postępu choroby i mogą prowadzić do ciężkich powikłań sercowo-naczyniowych, płucnych i ogólnych [1].

Stacjonarny nadzór

W wielu przypadkach szybkie i agresywne leczenie zaostrzenia POChP może ustabilizować pacjenta do tego stopnia, że ​​przyjęcie do szpitala wydaje się zbędne. Jednak doświadczenie pokazuje, że pacjenci mogą cierpieć z powodu poważnych powikłań nawet po skutecznym leczeniu zaostrzenia POChP. Tacy chorzy powinni w razie potrzeby zostać przyjęci do szpitala, aby umożliwić szybką interwencję w przypadku powikłań [1].

Rozpoznaj pacjentów wysokiego ryzyka

Jak dotąd nie ma sprawdzonej metody, za pomocą której lekarze mogliby realistycznie ocenić ryzyko powikłań po skutecznym leczeniu zaostrzenia POChP i zidentyfikować pacjentów wysokiego ryzyka. W tym celu kanadyjscy naukowcy z Ottawa Hospital opracowali punktację ryzyka, Ottawa COPD Risk Scale (OCRS), na podstawie danych od 945 pacjentów z POChP. Kliniczne znaczenie OCRS zostało obecnie sprawdzone w badaniu kontrolnym z udziałem 1415 pacjentów [1].

Ustalanie celów

W badaniu sprawdzano, czy OCRS jest odpowiednim narzędziem do identyfikacji pacjentów z wysokim ryzykiem powikłań w ciągu 14 dni od leczenia na izbie przyjęć po zaostrzeniu POChP. Ponadto porównano czułość OCRS w wykrywaniu pacjentów wysokiego ryzyka ze zwykłą praktyką oceny w izbach przyjęć.

metoda

Prospektywne badanie kohortowe przeprowadzono w sześciu ośrodkach opieki III stopnia z udziałem pacjentów z ostrym zaostrzeniem POChP. Pacjentów oceniano według OCRS. Obserwacja trwała 30 dni po leczeniu. Każde większe zdarzenie, takie jak zgon, przyjęcie do stacji monitorującej, intubacja, wentylacja nieinwazyjna, zawał mięśnia sercowego lub nawrót choroby po przyjęciu do szpitala, uznano za pierwszorzędowy punkt końcowy.

Skala ryzyka POChP w Ottawie

W OCRS kwestionuje się dziesięć kryteriów z zakresu historii choroby, wyników badań i stanu po terapii. Odpowiedzi pozytywne oceniane są na określoną liczbę punktów od 1 do 3, a odpowiedzi negatywne otrzymują wartość punktową równą zero. Punkty są sumowane, a łączna liczba punktów (max. 16 punktów) pozwala oszacować ryzyko poważnych powikłań pacjenta w ciągu najbliższych 14 dni:

  • Łączny wynik 0: niskie ryzyko
  • Łączny wynik 1-2: średni
  • Łączny wynik 3-4: wysoki
  • Łączny wynik 5 - 16: bardzo wysoki.

Porównanie z normalną praktyką

Klasyfikację pacjentów według OCRS przeprowadzili specjalnie przeszkoleni lekarze. Wyniki OCRS były archiwizowane, ale nie były przedstawiane lekarzowi, który podjął decyzję o przyjęciu do szpitala lub wypisie.

Wyniki

1415 uczestników miało średnio 70,6 lat. Poważne zdarzenia wystąpiły u 135 pacjentów. Zgodnie ze zwykłą praktyką oceniającą tylko 70/135 (51,9%) pacjentów, u których później wystąpiły poważne powikłania, zostało przyjętych do szpitala.

Wyższa czułość OCRS

Przy całkowitym wyniku OCRS wynoszącym 0 punktów wskaźnik zdarzeń wyniósł 4,6%, a przy wartości 10 punktów - 100%. Gdyby za podstawę decyzji o hospitalizacji posłużył OCRS, który został pobrany w tym samym czasie, przy wartości progowej 79,3% i wartości progowej dwóch punktów 71,9% tych pacjentów zostałoby przyjętych do szpitala.

Wniosek

Autorzy OCRS nie określają wyraźnej granicy, od której zalecają hospitalizację, ponieważ w tej decyzji należy uwzględnić również takie czynniki, jak opieka domowa czy możliwość szybkiej konsultacji z lekarzem. OCRS może jednak służyć nie tylko jako dodatkowe narzędzie podejmowania decyzji o przyjęciu lub odmowie przyjęcia do szpitala na oddział ratunkowy, ale także w praktyce stacjonarnych pulmonologów, internistów i lekarzy rodzinnych [3].

!-- GDPR -->